Co to jest sepsa?

Sepsa, inaczej posocznica, uogólniony zespół odczynu zapalnego czy zapalne zakażenie krwi, to
rodzaj reakcji organizmu na zakażenie. Wywołują ją bakterie, np. pneumokoki, meningokoki,
paciorkowce, gronkowce, E. Coli, a także grzyby, np. Candida albicans. Sepsie towarzyszy bardzo
wysoka gorączka (40 stopni Celsjusza) lub spadek temperatury ciała do 30 stopni Celsjusza.
Objawami przypadłości są również spadek ciśnienia tętniczego oraz przyspieszone bicie serca,
powyżej 120 uderzeń na minutę.

Sepsa – jak można się zarazić?

Najbardziej narażone na sepsę są osoby ze słabym układem odpornościowym, np. dzieci,
przewlekle chorzy lub osoby starsze. W grupie zwiększonego ryzyka są również ludzie leczeni na
oddziałach intensywnej terapii, którzy są poddawani częstym zabiegom inwazyjnym. Sepsą nie
można się zarazić, ale można bakteriami, które ją wywołują, np. poprzez kontakt z ich nosicielem,
którą może być osoba zaszczepiona. Ryzyko zachorowania zwiększa się też wśród domowników
mieszkających pod jednym dachem z osobą zainfekowaną. Aby zmniejszyć zagrożenie wystąpienia
sepsy, w przyszłości nie należy zaniedbywać stanów zapalnych, np. migdałków lub wywołanych
przeziębieniem. Nie wolno stosować antybiotyków na własną rękę. Warto również rozważyć
możliwość zaszczepienia się przeciwko bakteriom wywołującym sepsę.

Jak długo rozwija się sepsa?

Sepsa powoduje nieodwracalne zmiany w organizmie, które mogą zagrażać życiu. Bakterie
wywołujące posocznicę uszkadzają naczynia krwionośne i układ oddechowy oraz powodują
powstanie zatorów. Po wykryciu sepsy bardzo ważne jest jak najszybsze rozpoczęcie leczenia w
szpitalu. Polega ono przede wszystkim na podaniu silnych antybiotyków, preparatów z
aktywowanym białkiem C oraz podjęciu działań, mających na celu podtrzymaniu funkcji narządów
zainfekowanych bakteriami.